Wedstrijdverslagen
ONS 4: Waar is het plezier ?
De mannen van ONS 4 of Gewoan Ut Zesde mochten vandaag de ellenlange reis maken naar het dorp Dokkum. Traditioneel gezien hebben ze het hier al niet zo op gelovigen (vraag maar aan ene Bonifatius) en ook vandaag speelden de beesten van plaatselijke Be Quick met het mes tussen de tanden. In een meer spannend dan mooi duel bleven de 3 punten bij de gastheren: het werd 1-0.
Onder de eerste 11 ONS-mannen die de Dokkumers het vuur aan de schenen probeerden te leggen, hadden we vandaag ook weer eens gelegenheidsvoetballer Maurice B. Sinds hij z’n OV weer heeft gevonden, kunnen we weer regelmatig op zijn diensten rekenen. Naast deze doelpuntenmachine stonden op links Timpo en op rechts Sabbes geposteerd. Daar achter klauwden van links naar rechts Hans Zelden-tot-Nooit, Frenkel en TAFKACT (The Artist Formerly Known As Colaatje Tic) op het middenveld het betere loopwerk op. Achter hun stonden onze bazenverdedigers weer eens te shinen: Michiel, LudaKris, Pamavada en Rooie. Peter de Jong nam de eer op zich het doel te verdedigen. De bank tenslotte werd in eerste instantie verwarmd door Sikkes en PeeJee, geholpen door vaste supporter Robster.
In het eerste kwartier pakte ONS de draad goed op, en lag er veel druk op de Dokkumer verdediging. Aangezien het woord balgevoel onbekend is in deze noordelijke streek van Friesland, was er vooral sprake van de welbekende Lange Halen. Deze werden echter vakkundig door onze verdedigers verwerkt, waarbij vooral Michiel opviel door zijn onophoudende dreiging op de linkerflank. Keer op keer wist Michiel na het winnen van zijn duels de complete zijlijn op te dribbelen, om vervolgens kiezelhard de bal voor het doel te jagen. Op zulke momenten mist dit team toch echt een spits met het neusje voor de kool: dergelijke ballen hoeven slechts lichtelijk beroerd te worden, en hij hangt al.
Na dit prima kwartier, kwam er echter langzaam een snufje onvrede in het team, een kwaaltje waar we dit hele seizoen al last van hebben. Er wordt veel te veel op elkaar gereageerd, gediscussieerd en gezeken, wat soms Jerry Springer-achtige praktijken met zich meebrengt. Gevolg is dat bijna iedereen overal een stapje te laat is, er niet voor elkaar wordt gevochten en de tegenstander dus met ongeveer elke 2e bal aan de haal gaat. In de ogen van uw reporter dé oorzaak van de tegenvallende prestaties van Gewoan Ut Zesde, die voor de start van de competitie nog werden genoemd als kampioenskandidaat, maar nu troosteloos onderaan de ranglijst bungelen.
Het was in de 36,7e minuut dat ONS de rekening van dit vedettegedrag kreeg gepresenteerd. De iets te zware centrale verdediger van Be Quick kreeg de bal per ongeluk op zijn dikke teen (pleonasme?) wat een vrije doortocht betekende voor de Dokkumer spits, aangezien onze laatste man LudaKris eventjes stond te slapen. Ook gelegenheidskeepert Pessa kon niet meer tijdig ingrijpen, en de spits schoof de bal behendig in de verre hoek: 1-0.
In de rust werd er het nodige gezegd en gezwegen, met een briljante tactische omzetting van LudaKris tot gevolg: PeeJee werd linksback, Michiel linksvoor en Sikkes kwam erbij op de rechtshalf. Sabbes kwam op de goal en Pessa op de rechtsvoor. Het was vanaf dit moment dat ONS weer grip op de wedstrijd kreeg. Langzaamaan werd er door aantrekkelijk combinatiespel een bres geslagen in de Dokkumer verdediging, die met hangen en wurgen stand wist te houden.
Uit een zeldzame counter liepen de Oranjehemden echter weer tegen een flinke domper aan: Fredje, met zijn angst voor stekels nog vers in het geheugen, verwarde zijn hoofd met zijn hand(s), wat een penalty opleverde voor Be Quick. Pas nu zou blijken wat voor meesterlijke omzetting LudaKris in de rust had gedaan. Met zijn immer vooruitziende blik wist hij waarschijnlijk al dat we tegen een onnodige penalty op zouden lopen. Dat feit in combinatie met de fascinatie van Sabbes voor penaltykillers als Maarten Stekelenburg en Clarence Seedorf en een epische redding was in de maak. Ook Be Quick had duidelijk vrees voor Eindbaas Sabbes, want de plaatstelijke badmuts durfde de penalty niet eens te nemen. De reserve-penaltynemer werd vervolgens door Sikkes geïnstrueerd de bal in de rechterhoek te spelen. Dit deed hij dan ook braaf, waarna Sabbes met een katachtige reflex de bal uit de kool wist te werken. Een werkelijk briljante redding van een zeer getalenteerde keeper. Vormeer: maak je borst maar nat!
Deze redding hield ONS in de strijd, in een wedstrijd die nog werkelijk alle kanten op kon. ONS verdiende de kool, maar wist het netje maar niet te laten bollen. Typerend was een moment in de 62,3e minuut waarbij een verdediger van Be Quick de bal terugspeelde op zijn eigen keeper. Een vieze NSB’er van ONS riep ‘HANDEN!’ en de keeper pakte braaf de bal op wat een indirecte vrije trap op zo’n 10 meter van de goal opleverde. Frenkel kiezelde deze bal richting de kruising, maar uiteraard werd de bal nog net beroerd door een Dokkumer, waardoor de bal vlak over vloog.
Er waren nog zo’n 30 van dit soort situaties, waardoor de frustraties aan beide zijden na zo’n 70 minuten flink begonnen op te lopen. Aan ONS-zijde in verband met de 1-0 achterstand en de steeds slechter fluitende scheids, aan Be Quick-zijde vanwege het gebrek aan voetbalcapaciteiten. Dit leverde een aantal grove overtredingen op, waarbij de aanslagen op Michiel, Frenkel en Sikkes het meest noemenswaardig waren. De scheids floot echter ietwat warrig, en liet zich beïnvloeden door al het gezeik van ONS.
Naast het gebrek aan vechtlust voor elkaar is dit de andere oorzaak van Het Grote Falen Van Gewoan Ut Zesde. Wedstrijd op wedstrijd begint men bij de eerste de beste fout van de scheids de beste man bij elke beslissing volledig met de grond gelijk te maken. Dit heeft meestal tot gevolg dat de scheids ook daadwerkelijk tegen ons gaat fluiten. Een typisch gevalletje van eigen schuld, dikke bult dus, of zoals de Engels dat zo mooi zeggen: een self fulfilling prophecy. Als dit team geen stappen gaat maken op mentaal vlak, wordt dit nog een erg lang en bijzonder vervelend seizoen.
In alle heisa kreeg Michiel nog geel en een zere enkel. Vanaf deze kant beterschap gewenst aan deze flegmatieke links-back, links-midden en links-buiten. Met al deze frustraties besloot de scheids dat het beter was om er een einde aan te maken, waardoor Gewoan Ut Zesde wederom met lege handen naar huis kon vertrekken. Weer beter spelen, weer meer kansen creëren, weer geouwehoer met de scheidsrechter, weer geen plezier en positiviteit en dus weer geen 3 punten.
Uw reizende reporter,
Mike Grams
In het eerste kwartier pakte ONS de draad goed op, en lag er veel druk op de Dokkumer verdediging. Aangezien het woord balgevoel onbekend is in deze noordelijke streek van Friesland, was er vooral sprake van de welbekende Lange Halen. Deze werden echter vakkundig door onze verdedigers verwerkt, waarbij vooral Michiel opviel door zijn onophoudende dreiging op de linkerflank. Keer op keer wist Michiel na het winnen van zijn duels de complete zijlijn op te dribbelen, om vervolgens kiezelhard de bal voor het doel te jagen. Op zulke momenten mist dit team toch echt een spits met het neusje voor de kool: dergelijke ballen hoeven slechts lichtelijk beroerd te worden, en hij hangt al.
Na dit prima kwartier, kwam er echter langzaam een snufje onvrede in het team, een kwaaltje waar we dit hele seizoen al last van hebben. Er wordt veel te veel op elkaar gereageerd, gediscussieerd en gezeken, wat soms Jerry Springer-achtige praktijken met zich meebrengt. Gevolg is dat bijna iedereen overal een stapje te laat is, er niet voor elkaar wordt gevochten en de tegenstander dus met ongeveer elke 2e bal aan de haal gaat. In de ogen van uw reporter dé oorzaak van de tegenvallende prestaties van Gewoan Ut Zesde, die voor de start van de competitie nog werden genoemd als kampioenskandidaat, maar nu troosteloos onderaan de ranglijst bungelen.
Het was in de 36,7e minuut dat ONS de rekening van dit vedettegedrag kreeg gepresenteerd. De iets te zware centrale verdediger van Be Quick kreeg de bal per ongeluk op zijn dikke teen (pleonasme?) wat een vrije doortocht betekende voor de Dokkumer spits, aangezien onze laatste man LudaKris eventjes stond te slapen. Ook gelegenheidskeepert Pessa kon niet meer tijdig ingrijpen, en de spits schoof de bal behendig in de verre hoek: 1-0.
In de rust werd er het nodige gezegd en gezwegen, met een briljante tactische omzetting van LudaKris tot gevolg: PeeJee werd linksback, Michiel linksvoor en Sikkes kwam erbij op de rechtshalf. Sabbes kwam op de goal en Pessa op de rechtsvoor. Het was vanaf dit moment dat ONS weer grip op de wedstrijd kreeg. Langzaamaan werd er door aantrekkelijk combinatiespel een bres geslagen in de Dokkumer verdediging, die met hangen en wurgen stand wist te houden.
Uit een zeldzame counter liepen de Oranjehemden echter weer tegen een flinke domper aan: Fredje, met zijn angst voor stekels nog vers in het geheugen, verwarde zijn hoofd met zijn hand(s), wat een penalty opleverde voor Be Quick. Pas nu zou blijken wat voor meesterlijke omzetting LudaKris in de rust had gedaan. Met zijn immer vooruitziende blik wist hij waarschijnlijk al dat we tegen een onnodige penalty op zouden lopen. Dat feit in combinatie met de fascinatie van Sabbes voor penaltykillers als Maarten Stekelenburg en Clarence Seedorf en een epische redding was in de maak. Ook Be Quick had duidelijk vrees voor Eindbaas Sabbes, want de plaatstelijke badmuts durfde de penalty niet eens te nemen. De reserve-penaltynemer werd vervolgens door Sikkes geïnstrueerd de bal in de rechterhoek te spelen. Dit deed hij dan ook braaf, waarna Sabbes met een katachtige reflex de bal uit de kool wist te werken. Een werkelijk briljante redding van een zeer getalenteerde keeper. Vormeer: maak je borst maar nat!
Deze redding hield ONS in de strijd, in een wedstrijd die nog werkelijk alle kanten op kon. ONS verdiende de kool, maar wist het netje maar niet te laten bollen. Typerend was een moment in de 62,3e minuut waarbij een verdediger van Be Quick de bal terugspeelde op zijn eigen keeper. Een vieze NSB’er van ONS riep ‘HANDEN!’ en de keeper pakte braaf de bal op wat een indirecte vrije trap op zo’n 10 meter van de goal opleverde. Frenkel kiezelde deze bal richting de kruising, maar uiteraard werd de bal nog net beroerd door een Dokkumer, waardoor de bal vlak over vloog.
Er waren nog zo’n 30 van dit soort situaties, waardoor de frustraties aan beide zijden na zo’n 70 minuten flink begonnen op te lopen. Aan ONS-zijde in verband met de 1-0 achterstand en de steeds slechter fluitende scheids, aan Be Quick-zijde vanwege het gebrek aan voetbalcapaciteiten. Dit leverde een aantal grove overtredingen op, waarbij de aanslagen op Michiel, Frenkel en Sikkes het meest noemenswaardig waren. De scheids floot echter ietwat warrig, en liet zich beïnvloeden door al het gezeik van ONS.
Naast het gebrek aan vechtlust voor elkaar is dit de andere oorzaak van Het Grote Falen Van Gewoan Ut Zesde. Wedstrijd op wedstrijd begint men bij de eerste de beste fout van de scheids de beste man bij elke beslissing volledig met de grond gelijk te maken. Dit heeft meestal tot gevolg dat de scheids ook daadwerkelijk tegen ons gaat fluiten. Een typisch gevalletje van eigen schuld, dikke bult dus, of zoals de Engels dat zo mooi zeggen: een self fulfilling prophecy. Als dit team geen stappen gaat maken op mentaal vlak, wordt dit nog een erg lang en bijzonder vervelend seizoen.
In alle heisa kreeg Michiel nog geel en een zere enkel. Vanaf deze kant beterschap gewenst aan deze flegmatieke links-back, links-midden en links-buiten. Met al deze frustraties besloot de scheids dat het beter was om er een einde aan te maken, waardoor Gewoan Ut Zesde wederom met lege handen naar huis kon vertrekken. Weer beter spelen, weer meer kansen creëren, weer geouwehoer met de scheidsrechter, weer geen plezier en positiviteit en dus weer geen 3 punten.
Uw reizende reporter,
Mike Grams
