nieuws
Gewoan ut zesde: Proberen te stunten maar uiteindelijk zonder de punten
Na de wekelijkse beslommeringen waarbij deze keer 5 man te laat waren konden we eindelijk naar Achlum toe voor onze traditioneel zware uitwedstrijd. Onderweg waren we gelukkig getuige van de áltijd goede opmerkingen van Peejee en het voortreffelijke geografisch vermogen van Pamavada. Dit haalde op voorhand de druk van de ketel af.
De interim coaches hadden een tactische opstelling uit de hoed getoverd om het 4-4-2 spel van de tegenstander zo goed mogelijk te kunnen ontregelen.
Abe op de kool met daarvoor een vier-mans verdediging met Smoor, Kris Kras, Peejee en Rooie. Op het middenveld het aanspeelpunt Frenkel geflankeerd door Sikkes en Michiel. Daarvoor hadden we een drie-mans voorhoede bestaande uit Pamavada, OB-Bink en Oullie. De wissels waren Boehila en Pessa waar Colaatje Tic ook erbij zat voor de gezelligheid. De Joling met de vlag was deze dag begenadigd organist OB-Bink Sr.
Ons plan van aanpak pakte in het begin goed uit; het ging de eerste tien minuten gelijk op en de slag werd volledig op het middenveld gestreden. Wel waren er enkele problemen omtrent wie welke man nou precies moest hebben maar over het algemeen hielden Kris en Smoor het spreekwoordelijke slot op de deur.
Na deze tien minuten begon Achlum iets meer aan te dringen echter dit resulteerde echter alleen in makkelijke vangballetjes voor de keepert en schoten voorlangs. Het duurde tot de 20e minuut eer de score geopend zou worden; een balletje achter de verdediging werd door één der bliksemsnelle aanvallers van Achlum snel opgepikt en deze maakte alleen voor de zeer professioneel inkomende Abe geen fout en schoot hem vakkundig in het net. Een flinke domper natuurlijk, maar ut 6e ging gewoon door met voetballen en hield zoals de Engelsen dikwijls zeggen de spirit erin. Toch zou binnen vijf minuten ook de 2-0 op het scorebord komen; de in zijn geleende witte boxer spelende Rooie dacht een balletje zachtjes terug te kunnen spelen op de keepert. Echter de keepert stond verder weg, dan de voor de rest altijd zeer begaafd acterende rechterverdediger dacht, waarna de vijandelijke spits pardoes de bal kon inschieten. Zonde natuurlijk, maar individuele fouten moet je bij de mannen van het 6e natuurlijk gewoon voor lief nemen.
Hierna ging ut 6e door met voetballen alleen voorin kwamen er geen grote kansen behoudens een schot van Frenkel en een gevaarlijke bal voorlangs van Oullie. Het was rond de 35e minuut wederom Achlum dat de klok sloeg; wéér een bal achter de verdediging liet de vijandelijke spits zomaar doorlopen en deze schoof de bal beheerst langs de verbouwereerde Abe.
Dit betekende tevens de ruststand voor de mannen van gewoan ut 6e. In de rust werd er gewisseld en werd de teleurstellend acterende Pamavada eruit gehaald ten faveure van Boehila en kwam Pessa erin op de linksvoor.
Het 6e kwam als de betere partij de kleedkamer uit en of het nou lag aan Achlum die dacht dat de wedstrijd al gespeeld was of het 6e die vocht voor de laatste strohalm maakt dan niet uit. Feit was dat het 6e domineerde en nu zelfs heuse kansen creëerde voor de vijandelijke kool. Vooral onzeker handelen van de vijandelijke koolverdediger resulteerde in een groot aantal corners waar diezelfde keeper weer opviel door katachtige reflexen. Gewoan ut 6e zou na een kwartier spelen de 3-1 maken. Een vrije schietkans voor Frenkel werd hem onreglementair ontnomen, waarna de overigens sterk fluitende schijts, niets anders kon doen dan de bal op de stip leggen. Zoals altijd was dit een zekerheidje met als gevolg dat Frenkel zijn topscoorderspositie in het 6e versterkt.
Hierna kreeg het 6e weer de spirit om er vol voor te gaan en opgezweept door de ongetwijfeld intelligente maar schier onverstaanbare kanonnades vanaf de zijlijn door Pamavada kregen we enkele kleine kansjes.
Deze wederopstanding van het 6e leidde tot fysiek geweld van de malle Eppie van Achlum die een gele rakker van de schijts in ontvangst mocht nemen. Overigens speelde de rest van het team wel sportief en er was zo nu en dan tijd voor een amicaal onderonsje.
Het 6e mist echter door de blessure van Robbie een makkelijk scorende spits en als Maurice ook zijn vizier niet op scherp heeft staan dan wordt het een lastig verhaal. Zo ook vandaag; in plaats van zelf te scoren zou het team van Achlum juist scoren. Slap verdedigen van Smoor liet een doorkomende speler zo doorlopen en deze maakte wederom geen fout en schoot onberispelijk binnen. 75e minuut 4-1.
Hierna zou ONS overigens wel snel zelf weer scoren wat tekenend is voor de altijd strijdende krijgers van het 6e. De doelpuntenmaker is in deze euforie bij ondertekende in de vergetelheid geraakt maar feit is dat het 6e tot 4-2 zou komen. Dit was natuurlijk het startsein om nog even flink te gaan drukken en dit resulteerde in veel balbezit maar weinig grote kansen. Zeer jammer natuurlijk en toen Abe het ook nog nodig vond om de mokerslag uit de delen voor het team was de koek definitief op. Deze zelfbenoemde Smeichel deed dit door een bal pardoes met een uittrap in de voeten van de tegenstander te deponeren. Deze kon zo een vrijstaande medespeler bereiken die wederom zomaar door kon lopen. Dit betekende de 5-2 en met nog 5 minuten te gaan was dit een schier onoverbrugbare tussenstand.
Echter vond bij deze stand de malle Eppie van Achlum het nog wel even nodig om schandalige overtredingen te maken en onnodig mensen te beledigen. Dit resulteerde door interveniëren van de altijd naaiende Frenkel in een rode kaart die zelfs door de Achlummels goed werd ontvangen. Dat hij hierbij zelf ook een gele rakker haalde maakte deze koning van het naaien niets uit.
De uiteindelijke stand die op het scorebord kwam was dus 5-2 en dit was niet onverdiend te noemen. Het 6e grossiert nog teveel in persoonlijke fouten en de verdediging heeft veel last van slimme en watervlugge spitsen. Maar laten we het glas vooral halfvol zien: als de verdediging een tandje bijschakelt en de voorhoede wat meer kansen creëert en ook daadwerkelijk afrond dan moet de top 3 zeker haalbaar zijn.
Uw razende reporter,
Abe
Man of the Match:
Frenkel, 6.5. Ik val in herhaling maar hij was gewoon weer de motor op het middenveld en een kool meegepakt. Deze uitverkiezing verdiend hij eigenlijk alleen maar omdat voor de rest niemand het uitblonk. Tevens een mooie kaartaannaaiactie.
Losers of the Match:
Smoor, 4. Smoor handelde bij vlagen laks en het leek alsof hij niet elke keer vol voor de bal ging. Dit resulteerde in kansen voor tegenpartij en de uiteindelijke 4-1.
Rooie, 4. Een directe fout en voor de rest onder zijn niveau spelen van deze normaal robuuste rechtsback.
Abe op de kool met daarvoor een vier-mans verdediging met Smoor, Kris Kras, Peejee en Rooie. Op het middenveld het aanspeelpunt Frenkel geflankeerd door Sikkes en Michiel. Daarvoor hadden we een drie-mans voorhoede bestaande uit Pamavada, OB-Bink en Oullie. De wissels waren Boehila en Pessa waar Colaatje Tic ook erbij zat voor de gezelligheid. De Joling met de vlag was deze dag begenadigd organist OB-Bink Sr.
Ons plan van aanpak pakte in het begin goed uit; het ging de eerste tien minuten gelijk op en de slag werd volledig op het middenveld gestreden. Wel waren er enkele problemen omtrent wie welke man nou precies moest hebben maar over het algemeen hielden Kris en Smoor het spreekwoordelijke slot op de deur.
Na deze tien minuten begon Achlum iets meer aan te dringen echter dit resulteerde echter alleen in makkelijke vangballetjes voor de keepert en schoten voorlangs. Het duurde tot de 20e minuut eer de score geopend zou worden; een balletje achter de verdediging werd door één der bliksemsnelle aanvallers van Achlum snel opgepikt en deze maakte alleen voor de zeer professioneel inkomende Abe geen fout en schoot hem vakkundig in het net. Een flinke domper natuurlijk, maar ut 6e ging gewoon door met voetballen en hield zoals de Engelsen dikwijls zeggen de spirit erin. Toch zou binnen vijf minuten ook de 2-0 op het scorebord komen; de in zijn geleende witte boxer spelende Rooie dacht een balletje zachtjes terug te kunnen spelen op de keepert. Echter de keepert stond verder weg, dan de voor de rest altijd zeer begaafd acterende rechterverdediger dacht, waarna de vijandelijke spits pardoes de bal kon inschieten. Zonde natuurlijk, maar individuele fouten moet je bij de mannen van het 6e natuurlijk gewoon voor lief nemen.
Hierna ging ut 6e door met voetballen alleen voorin kwamen er geen grote kansen behoudens een schot van Frenkel en een gevaarlijke bal voorlangs van Oullie. Het was rond de 35e minuut wederom Achlum dat de klok sloeg; wéér een bal achter de verdediging liet de vijandelijke spits zomaar doorlopen en deze schoof de bal beheerst langs de verbouwereerde Abe.
Dit betekende tevens de ruststand voor de mannen van gewoan ut 6e. In de rust werd er gewisseld en werd de teleurstellend acterende Pamavada eruit gehaald ten faveure van Boehila en kwam Pessa erin op de linksvoor.
Het 6e kwam als de betere partij de kleedkamer uit en of het nou lag aan Achlum die dacht dat de wedstrijd al gespeeld was of het 6e die vocht voor de laatste strohalm maakt dan niet uit. Feit was dat het 6e domineerde en nu zelfs heuse kansen creëerde voor de vijandelijke kool. Vooral onzeker handelen van de vijandelijke koolverdediger resulteerde in een groot aantal corners waar diezelfde keeper weer opviel door katachtige reflexen. Gewoan ut 6e zou na een kwartier spelen de 3-1 maken. Een vrije schietkans voor Frenkel werd hem onreglementair ontnomen, waarna de overigens sterk fluitende schijts, niets anders kon doen dan de bal op de stip leggen. Zoals altijd was dit een zekerheidje met als gevolg dat Frenkel zijn topscoorderspositie in het 6e versterkt.
Hierna kreeg het 6e weer de spirit om er vol voor te gaan en opgezweept door de ongetwijfeld intelligente maar schier onverstaanbare kanonnades vanaf de zijlijn door Pamavada kregen we enkele kleine kansjes.
Deze wederopstanding van het 6e leidde tot fysiek geweld van de malle Eppie van Achlum die een gele rakker van de schijts in ontvangst mocht nemen. Overigens speelde de rest van het team wel sportief en er was zo nu en dan tijd voor een amicaal onderonsje.
Het 6e mist echter door de blessure van Robbie een makkelijk scorende spits en als Maurice ook zijn vizier niet op scherp heeft staan dan wordt het een lastig verhaal. Zo ook vandaag; in plaats van zelf te scoren zou het team van Achlum juist scoren. Slap verdedigen van Smoor liet een doorkomende speler zo doorlopen en deze maakte wederom geen fout en schoot onberispelijk binnen. 75e minuut 4-1.
Hierna zou ONS overigens wel snel zelf weer scoren wat tekenend is voor de altijd strijdende krijgers van het 6e. De doelpuntenmaker is in deze euforie bij ondertekende in de vergetelheid geraakt maar feit is dat het 6e tot 4-2 zou komen. Dit was natuurlijk het startsein om nog even flink te gaan drukken en dit resulteerde in veel balbezit maar weinig grote kansen. Zeer jammer natuurlijk en toen Abe het ook nog nodig vond om de mokerslag uit de delen voor het team was de koek definitief op. Deze zelfbenoemde Smeichel deed dit door een bal pardoes met een uittrap in de voeten van de tegenstander te deponeren. Deze kon zo een vrijstaande medespeler bereiken die wederom zomaar door kon lopen. Dit betekende de 5-2 en met nog 5 minuten te gaan was dit een schier onoverbrugbare tussenstand.
Echter vond bij deze stand de malle Eppie van Achlum het nog wel even nodig om schandalige overtredingen te maken en onnodig mensen te beledigen. Dit resulteerde door interveniëren van de altijd naaiende Frenkel in een rode kaart die zelfs door de Achlummels goed werd ontvangen. Dat hij hierbij zelf ook een gele rakker haalde maakte deze koning van het naaien niets uit.
De uiteindelijke stand die op het scorebord kwam was dus 5-2 en dit was niet onverdiend te noemen. Het 6e grossiert nog teveel in persoonlijke fouten en de verdediging heeft veel last van slimme en watervlugge spitsen. Maar laten we het glas vooral halfvol zien: als de verdediging een tandje bijschakelt en de voorhoede wat meer kansen creëert en ook daadwerkelijk afrond dan moet de top 3 zeker haalbaar zijn.
Uw razende reporter,
Abe
Man of the Match:
Frenkel, 6.5. Ik val in herhaling maar hij was gewoon weer de motor op het middenveld en een kool meegepakt. Deze uitverkiezing verdiend hij eigenlijk alleen maar omdat voor de rest niemand het uitblonk. Tevens een mooie kaartaannaaiactie.
Losers of the Match:
Smoor, 4. Smoor handelde bij vlagen laks en het leek alsof hij niet elke keer vol voor de bal ging. Dit resulteerde in kansen voor tegenpartij en de uiteindelijke 4-1.
Rooie, 4. Een directe fout en voor de rest onder zijn niveau spelen van deze normaal robuuste rechtsback.
